Michał Kowalczyk

Pietruczuk: Upadam, wstaję i dalej boksuję

Pietruczuk: Upadam, wstaję i dalej boksuję
Michał Kowalczyk

Marek Pietruczuk, mimo młodego wieku, jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych ostrołęckich sportowców. Multimedalista Mistrzostw Polski w boksie miał w swoim życiu wiele upadków, ale zawsze wracał do ukochanej dyscypliny.

Jakie były twoje bokserskie początki?

- Jako dziecko nie miałem ochoty do boksowania, bałem się dostawać po twarzy. Zawsze też myślałem, że to jest niebezpieczne. Kiedyś miałem mały zatarg z kolegą, dostałem od niego łomot, a później on wyciągnął do mnie pomocną dłoń i... zaciągnął na treningi. Na początku trochę je omijałem, ale kiedy zdobyłem pierwszy medal, byłem już zachwycony boksem. Jakie to było fajne - zdobywać medale, nagrody! Cieszyłem się, że są efekty moich treningów. Trener i koledzy mnie stale motywowali, mówili, że coś ze mnie będzie. Parłem więc do przodu.

Twoim pierwszym trenerem był Mieczysław Mierzejewski. Jak go wspominasz?

- Trener Mierzejewski potrafił zmotywować człowieka żeby zasuwał. Umiał przemówić do rozsądku. Dla mnie był jak ojciec. Piąta rano, a ja już byłem u niego na treningu. A on dbał, bym nie spóźnił się do szkoły. Trenowaliśmy u niego w piwnicy. Po szkole z powrotem na trening. Było jak w wojsku.

Ważniejszy był dla Ciebie boks niż szkoła?

- Tak. I nie żałuję tego. Jakbym się skupił na paru rzeczach, to nie osiągnąłbym tego co mam.

Walczyłeś w bokserskiej lidze światowej w barwach reprezentacji Hussars Poland. Czego Cię nauczyła ta przygoda?

- Na pewno zebrałem doświadczenie. Jak tam poszedłem, to byłem za młody, miałem 19 lat. Ale nauczyłem się sporo. Boksowałem z mistrzem ligi z Azerbejdżanu, walka była wyrównana, ale przegrałem ją. I trochę mnie to przybiło.

Wtedy zostałeś wyrzucony z kadry i pojawiły się opinie, że jeździłeś na walki jak na wakacje, by wylegiwać się na plaży.

- Dla nas wszystkich takie wyjazdy były czymś nowym. Owszem, coś tam zwiedzaliśmy, ale ja jechałem tam przede wszystkim boksować! Każdy widział jak zasuwamy. Wyrzucili mnie z kadry i nie zapewnili leczenia, które było w kontrakcie, a miałem problem ze ścięgnem Achillesa, nie mogłem chodzić. Pomógł mi wtedy Łukasz Malinowski z KnockOut Warszawa, on opłacił mi rehabilitację.

I przeniosłeś się do Warszawy...

- Poznałem tam wielu zawodowców z najwyższej półki. Włodarczyk, Głowacki, Janik, Runowski, Jackiewicz - trenowałem z nimi na jednej sali. Dzięki trenerom Łapinowi i Malinowskiemu zyskałem nowe umiejętności i doświadczenie.

Nie przeszedłeś jednak na zawodowstwo do miejscowej grupy.

- Zaczynały się rozmowy, z Jackiewiczem i Łaszczykiem robiliśmy bardzo dobre sparingi. Ale musiałem wyjechać za granicę. Zaznaczam, że to była moja decyzja.

Stoczyłeś jedną zawodową walkę, w Ostrołęce, ale bez promotora. Da się tak na dłuższą metę w profesjonalnym boksie?

- Pewnie, że tak. Myślę, że stoczyłbym jeszcze dwie walki i dostałbym się do jakiejś grupy, może nawet do KnockOut.

Później miałeś przerwę. Wróciłeś i zdobyłeś tytuł mistrza kraju. Pięściarz po roku przerwy zdobywa ważny tytuł, więc jak tu ocenić poziom Twojej kategorii wagowej w kraju?

- Moja kategoria wcale nie jest słaba, jak sugerujesz. Jest Adrian Kowal, Radomir Obruśniak. Jeden wygrywał turnieje międzynarodowe, drugi boksuje w Bundeslidze. Koledzy z kadry. A ja wygrałem, bo miałem silną motywację. Dzięki jednej osobie, ważnej wtedy dla mnie, byłem w stanie przenosić góry. Udało mi się wygrać Mistrzostwa Polski, ale później... zawalił mi się świat. Miałem problemy osobiste, o których nie chciałbym tu mówić. Wyszedłem jednak z dołka. Uważam, że to dzięki Bogu. Jestem człowiekiem głęboko wierzącym, codziennie odmawiam dziesiątkę różańca, chodzę do kościoła. Jestem chrześcijaninem i nie boję się tego powiedzieć nikomu.

Mówisz o Bogu, nie wstydzisz się swojej wiary. Jak ważna jest ta wiara w boksie?

- Najważniejsza jest wiara w siebie. Jednak to, że wierzę w kogoś kto mi może pomóc, to mnie motywuje. Tak samo motywują mnie pozytywne komentarze ludzi.

Co się zmieniło w Twoim życiu, karierze, gdy zdobyłeś mistrzostwo Polski?

- Już na mistrzostwach rozmawiałem z prezesem RUSHH Kielce Grzegorzem Nowaczkiem. Mówił, że mnie widzi w grupie, bo coś we mnie jest.

Dlaczego akurat Kielce?

- RUSHH zapewnia mi warunki do trenowania, będę mógł się skupić tylko na treningach. Dostałem propozycję, by tam się przeprowadzić, ale na razie z niej nie skorzystam. Zostaję w Ostrołęce. Tu mam wielu ludzi, którzy mnie wspierają. Z Pawłem Czartoryskim, Danielem Zarębą, Arkiem Ludwiczakiem bardzo dobrze mi się trenuje. Tu mi jest dobrze, a do Kielc będę jeździł raz na jakiś czas, na sprawdzenie formy, czy na obozy.

Wiem, że otrzymałeś też inną dobrą wiadomość...

- Tak, dostałem propozycję wyjazdu na zgrupowanie kadry narodowej. Trener Chabros zadzwonił i pyta: jesteś gotowy? Dla mnie to był szok, dopiero wznowiłem treningi. Zgodziłem się bez żadnego „ale”. Potrenuję, wrócę do formy i znów będę mógł boksować z najlepszymi. W sierpniu jest turniej w Rosji, są mecze reprezentacyjne we wrześniu i październiku, w październiku są też Mistrzostwa Polski. Dam z siebie wszystko!

Jak wygląda obecnie Twój dzień?

Ciężko trenuję, naprawdę zasuwam. Trzymam dietę, bo trochę kilogramów muszę zrzucić. Wstaję rano, biegnę na trening, później idę do pracy, a po pracy znów trening.

Kto Cię obecnie wspiera?

- Ostatnio wszystkie rozmowy z potencjalnymi sponsorami trochę ucichły, ale będę nadal szukał współpracy z firmami w Ostrołęce i okolicach. Chętnie przyjmę każdą pomoc.

Czego Ci życzyć na najbliższe miesiące?

- Zdrowia, zdrowia i tylko zdrowia. Ono jest najważniejsze w sporcie.

Dodaj pierwszy komentarz

Komentowanie artykułu dostępne jest tylko dla zalogowanych użytkowników, którzy mają do niego dostęp.
Zaloguj się

plus.to.com.pl

    Polska Press Sp. z o.o. informuje, że wszystkie treści ukazujące się w serwisie podlegają ochronie. Dowiedz się więcej.

    Jesteś zainteresowany kupnem treści? Dowiedz się więcej.

    © 2000 - 2019 Polska Press Sp. z o.o.